Rick vertelt:

Wie was ik als gebruiker?

Rick als gebruiker, als ik er aan terugdenk, dan denk ik dat ik op dat moment voor mijn gevoel echt een gelukkige jongen moet zijn geweest! Ik gebruikte hasj, coke en xtc/mdma. Alles met een eigen doel natuurlijk, ik rookte hasj omdat ik daar lekker rustig van werd. Ik snoof coke omdat ik daar kracht en power uit haalde en ik gebruikte xtc/mdma omdat me dat wel zo’n eufories gevoel gaf, dat was wel zo geweldig om mee te maken.

Als gebruiker was ik een echte vluchter voor het leven! Met Rick ging het altijd goed en voor Rick was nooit niks te gek. Het maakte me niet uit wat of wanneer we iets gingen doen, je hoefde het mij maar te vragen en ik ging mee. Elke dag opnieuw ging ik overal mee in voor avontuur en konden we het zo gek niet verzinnen of ik had het al verzonnen. Vaak natuurlijk drugsgerelateerd, om te ondernemen om maar niet in het hier en nu te hoeven zijn. Alleen in mijn eigen wereld waar wel alles perfect was.

Als gebruiker had ik mezelf zoveel dingen eigen gemaakt door middel van drugsgebruik, en in de loop der jaren dat ze voor mij, (dat dacht ik dan) echt Rick waren. Maar het waren enkel stukken masker die bij mij als ‘gebruiker’ hoorde, vluchten voor de ellende die ik zelf niet onder ogen wilde komen.

Ik was een open, vrolijk, zeer goed sociaal gesteld persoon. Ik was zeer stoer voor mijn doen, zeer geconcentreerd en was niet bang. De dingen die me niet aan gingen liet ik links liggen… of ja, dacht ik links te laten liggen. Ik maakte me nooit ergens druk om omdat ik dit simpel weg niet wilde. Ik kon het altijd met iedereen keigoed vinden en legde met echt iedereen contact, man, vrouw, jong, oud, maakt niet uit waar we waren, hardcore feesten, of gewoon lekker op een terrasje, ik was een gangmaker eerste klas. Ik had een bonk aan zelfvertrouwen, en ook aan arrogantie, ik zorgde altijd dat ik er goed uitzag en dat niemand mij iets kon maken, ik speelde met de gevoelens van andere mensen, om mij eigen beter te laten voelen en dit alleen maar om mijn eigen onzekerheid maar te verbergen.

Ik stond voor iedereen klaar en niet zomaar natuurlijk, die snelle jongen die er in mij zat die wilde de andere mensen een stapje voor blijven. Als ik nu als eerste aan de andere laat zien van hey, ik merk dat het niet goed gaat met jou, en ik hou bij mij mijn prettige gezicht op, dan zullen ze nooit in de gaten hebben dat het bij mij niet goed gaat. Als gebruiker hield ik ervan de boel voor de gek te houden en me overal maar mee te bemoeien omdat ik dacht er vaak de energie voor te hebben.

Alleen waar ik achter ben gekomen is dat ik eigenlijk niemand anders voor de gek heb gehouden als alleen me eigen. Ik hield mezelf voor de gek, dag in dag uit. Elke dag opnieuw. Zoals ik al zei, om maar totaal niet in het hier en nu te hoeven leven, nooit aan je eigen denken.. op een manier zoals je aan je eigen hoort te denken. Verkeerde beslissingen maken, allemaal om je verdriet en ellende te vergeten en die niet onder ogen te willen komen.

En met alles is TE nooit goed, dus bij mijn drugsgebruik ook niet en TE veel drugsgebruik heeft bij mij alles uit het verband getrokken, ik wist niets meer te relativeren en raakte in paniek en werd angstig, en kwam zelfs met de drugs beetje terug bij af, waarom ik juist ooit met de drugs ben begonnen. Alles werd ineens aan elkaar gelinkt en alles schoot zo hard in een neerwaartse spiraal. Ik verloor mijn baan, ik verloor mijn eigenwaarde, ik verloor het goede contact met thuis, dingen liepen in het verschiet, alles was helemaal niet meer zoals het ooit te voren was, niet meer zoals ik wilde zijn voor mijn gevoel. Ik werd bang! Heel bang! Totaal geen rust meer, totaal geen zekerheid meer, totaal geen voorkomen meer, geen vertrouwen meer in de mensheid omdat je het vertrouwen in je eigen bent kwijt geraakt, en je ziet jezelf alleen maar afglijden.

Kerst was zo erg zelfs, al mijn geld op, geen kerstcadeau’s kunnen kopen voor mijn ouders maar wel beide dagen in de coffeeshop doorbrengen. Totaal gewoon de verkeerde prioriteiten stellen omdat je gewoon niet meer beter weet. Dit was dat ik zelf dacht mijn diepste punt. Hierna heb ik mezelf aangemeld bij Novadic-Kentron in Eindhoven. Meer dan een jaar heb ik op gesprek gelopen en mezelf voor de gek gehouden, iets wat ik eigenlijk dus altijd als gebruiker deed, niet een ander, maar mezelf voor de gek houden, weglopen voor de confrontatie, zeggen dat het goed gaat terwijl dat helemaal niet is. Niet onder ogen willen komen hoe iets werkelijk is. Zoals ik met heel veel dingen helaas doe, en ook hier helaas nog wel eens de neiging had, wel ergens aan te beginnen maar slecht tot nauwelijks willen afmaken. Dit was ik als gebruiker, een wegloper voor de confrontatie, een wegloper voor moeilijkheden. Achter al die leuke momenten schuilt zoveel onzekerheid en ellende en verdriet, en die ben ik gelukkig tegen gekomen in het volgende stukje!

Wie ben ik nu?

Hoi, ik ben Rick en ik ben aan het zoeken naar hoe ik ben en in elkaar steek, wat ik moet doen met al die gevoelens en prikkels die ik binnen krijg, zonder dat ik ze kan wegstoppen met een of andere drugs.

Wat ik supergaaf vind, is om met zekerheid te kunnen zeggen… dat ik durf onzeker te zijn over mijn dingen, over momenten, over hoe ik me voel, over hoe ik me moet voordoen, mijn houding, dat ik de confrontatie met me eigen aan moet gaan omdat ik van mij eigen wil houden zoals je van je eigen hoort te houden. Ik ben een jongen die heel zeker wil zijn, maar op dit moment alles behalve is eigenlijk. Ik heb de zekerheid dat ik eindelijk eens een goeie kans van slagen wil hebben met mijn traject, ongeacht wat de tijdsduur mag zijn. Of misschien ben ik toch wel een beetje zeker, omdat ik ondanks alles wel Rick ben.. die eerlijk is over dingen. Dat ik eerlijk ben over de confrontaties die ik met mezelf oploop, en de confrontaties die ik al heb gehad met andere en die ook niet uit de weg wil gaan.

Ik ben Rick die de lat erg hoog legt voor zichzelf en teveel verwachtingen continu naar mijn eigen uitspreek. Ik ben Rick die gewoon maar verwacht dat het allemaal maar normaal is dat je op 23-jarige leeftijd alles maar zomaar ineens moet kunnen veranderen zonder fouten te kunnen mogen maken. Ik heb er gewoon moeite mee dat het niet gaat zoals dat ik wil en dat ben ik nu heel erg aan het leren.

Ik ben Rick, of misschien wel Rickje, die flink bezig is nu met het accepteren dat het nu eenmaal is zoals het is, ik ben Rickje… die even niet moet rennen in zijn leven omdat dat simpelweg gewoon nu niet kan. Dit is dan ook gepaard gegaan met af en toe te vallen zodat ik het lopen weer even ging waarderen. Dit sluit mooi aan bij een van mijn vaak gebruikte dagdoelen, pas op de plaats maken, even nadenken van hoe gaat het nu met me of hoe gaat het nu niet met me.

Ik ben Rickje die zijn valkuilen begint te herkennen, soms overschat ik mezelf, maar soms ook onderschat ik mezelf. Het blijft immers een zoektocht naar jezelf qua gevoelens en naar mijn stabiliteit. Vooral omdat hetgeen wat altijd zo mooi was dus soms helemaal niet zo mooi meer is. En dan is het de kunst om te beseffen van ja, het is maar tijdelijk of past het helemaal niet meer bij mij.

Het leuke is dat ik het allemaal wel zo goed weet vaak, alleen het in acht nemen en de uitvoering laat soms te wensen over. Ook dit is de Rick van nu. Gek eigenlijk, dat ik eerst zoveel moeite had met het omschrijven van hoe Rick voorheen was als gebruiker, omdat dat een stukje confrontatie was natuurlijk met allemaal dingen hoe ik graag had willen zijn en blijven, maar dan niet op de manier zoals ik het nu heb aangepakt. En nu heb ik zelfs wat moeite gehad met het omschrijven van hoe de Rick nu is, gewoon omdat ik nog erg zoekende ben. Het geeft me enerzijds wat angst en paniek, de overgave, maar anderzijds groei ik wel echt naar acceptatie toe, en dat geeft me stiekem ook erg veel rust! Dat ik gewoon durf even anders te zijn als dat ik was, wil zijn of uiteindelijk weer ga worden natuurlijk! Eigenlijk doet het me wel erg goed, om gewoon even te moeten struikelen over m’n eigen voeten, dat laat me lekker nadenken over dingen waar je dus voorheen voor wegliep. En eigenlijk dus, eigenlijk kan ik dus stiekem toch wel zeggen dat ik wel een beetje trots op me eigen ben met het geen ik nu al gedaan heb hier en dat ik er toch kei hard voor probeer te vechten op mijn manier! En oh ja, wat ik ook nog ben, ik ben Rickje… of Rick het maakt me niet uit, maar wat ik wel weet is dat ik in bezit ben van de volgende eigenschappen: ik ben sportief, doorzetter, vaak vrolijk, optimistisch, behulpzaam, rechtvaardig, betrouwbaar, knap, sociaal gesteld en zeer goed aan mijn eigen weg aan het timmeren! That makes me feel so goood! En oh ja, ik ben ook veel rustiger voortaan.

Wat heb ik geleerd met leefstijltraining?

Ik heb gelukkig weer een hele hoop mogen leren bij leefstijltraining. En eigenlijk zijn het de meest doodnormale dingen die je weer opnieuw leert, maar die je allemaal uit het oog verliest zodra je drugs gebruikt en de verkeerde prioriteiten gaat maken.

Mijn leefstijl was zo heel verkeerd nog niet, ik had gewoon een onderkomen, ik had gewoon een baan, ik had gewoon mijn sociale contacten, ik had gewoon mijn doelstreven waar ik het voor deed, ik had gewoon dingen voor ogen. Alleen de manier waarop ik het deed was de verkeerde manier, ik zocht een baan die laagdrempelig was zodat er eigenlijk niets van me verwacht werd en er niets fout kon gaan en ik gewoon elke dag kon werken, zelfs met drugsgebruik onder werktijd. Ik had mijn sociale kring, die zich ook natuurlijk steeds meer naar het drugsgebruik had toegericht, of beter gezegd, ik had mijn sociale kring op het drugsgebruik uitgezocht. Mijn doelstreven en de dingen die ik voor ogen had waren drugsgerelateerd, dus het idee was goed, alleen de uitvoering was minder.

Wat ik gelukkig bij leefstijltraining heb geleerd zijn weer de basis dingen van het leven. Een fatsoenlijk dag/ en nachtritme is van essentieel belang. Een dagplanning voor mezelf uitzetten is ook zeker geen overbodige luxe.

Wat echte vrienden zijn, en wat gebruikersvrienden zijn. Dat ik me niet zomaar impulsief in dingen kan storten, maar dat ik moet nadenken voordat ik ergens aan begin of iets ga doen. En dit samen met een voor en nadelen balans moet afwegen voor mijzelf. Kijkende naar wat MIJN rendement is in het plaatje wat er geschetst word en of ik er dus baat bij heb. Dat er echt ontiegelijk veel risicosituaties zijn die je eigenlijk altijd maar onderschat hebt, en dat vertrouwen in jezelf het allerbelangrijkste is!

Voor mijn gevoel is dit mijn risico situatie top 10:

als het me allemaal niets meer kan schelen

als ik denk zonder drugs het leven niet aan te kunnen

als ik pijn ervaar

als ik denk dat 1 x gebruik geen kwaad kan

als ik drugs aangeboden krijg

als ik overstuur ben omdat 1 van mijn familieleden iets is overkomen

als ik me teleurgesteld voel over hoe me leven verloopt

als ik ruzie heb met mijn vriend, vriendin of familie

als mensen mij erop aandringen iets te doen

als ik langs een dealer/gebruiker kom.

Eigenlijk staan ze of allemaal op nummer 1 of allemaal op nr 10.

Het leuke is dat ik geleerd heb bij leefstijlstraining, dat je eigen zelfverzekerdheid en eigenwaarde en motivatie de basis is voor alles om deze risicosituaties te kunnen weerstaan. Want ik wil geen drugs meer, ik doe het niet voor een ander, ik doe het voor me eigen! Gaat het fout, dan gewoon even terugreflecteren naar waar heb ik tekort geschoten? Was het mezelf vertrouwen, of mijn eigenwaarde of was er misschien geen motivatie? Heb ik me eigen overschat en val ik? Of heb ik me eigen onderschat en moet ik klimmen? En wat erg belangrijk is wat ik geleerd heb gelukkig, is dat het normaal is dat er nog steeds trek zit in mijn lichaam. En vooral de manier hoe je die kunt oplossen, dat die trek vanzelf weg gaat, als je het er maar over durft te hebben met de voor mij vertrouwde mensen. Of een ontspanning zoeken, zoals fietsen doet mij altijd erg goed. Tijd voor je eigen en dingen onder ogen komen. That’s life bitch. Leefstijltraining heeft me het hele leerproces van het leven weer geleerd.

Waar ben ik trots op wat ik tot nu toe bereikt heb?

Allereerst ben ik super trots op het feit dat ik het sowieso allemaal onder ogen wil zien, onder ogen doe zien en bezig ben met aanpakken van verandering!

Ik ben trots op het feit dat ik durf op mijn bek te gaan en er niet voor wegloop!

Ik ben trots op het feit dat ook al zakt de moed me soms in de schoenen, elke dag toch weer een nieuwe dag is, en ik er toch weer tegen aan ga!

Ik ben trots dat ik vecht tegen het opgeven en blijf doorzetten!

Ik ben super trots op het verbeterde contact met thuis!!

Ik ben trots op het feit dat andere trots op me zijn, dit doet me goed! Hier kan ik zelf stiekem ook erg trots van worden. Dit laat ik niet altijd merken, maar als ik dit nog eens bedenk dan word ik trots op me eigen en denk ik ja Rickje, dat heb je tot nu toe toch maar weer mooi geflikt!

Ik ben trots op me eigen dat ik dingen niet uit de weg ga, hoe moeilijk ze ook zijn, want zoals iedereen weet.. na regen komt zonnenschijn! En bij de een regent het harder of langer als bij de ander, maar de zon die ervoor terugkomt, die doet dan ook beter zijn werk dus daar kan je dan ook alleen maar extra mooi van genieten!

En ik ben er trots op dat ik me alweer voor 2 opleidingen heb aangemeld om door te gaan met mijn leven en ook weer te doen leven, DROMEN DURVEN DOEN!

En ik ben trots op jullie, want jullie zijn ook doorzetters! Allemaal, stuk voor stuk!

Hoe ziet mijn toekomst er over 1 jaar uit en wat heb ik nog te leren?

Ik heb nog een hele hoop te leren, en dat is echt niet erg! Ik ben gelukkig al op de goede weg al zeg ik het zelf. Ik blijf immers de rest van mijn leven leren. Hoe ik graag zou willen dat mijn toekomst er over 1 jaar uit zou zien is dat ik minder in de paniek schiet in mijn hoofd als er onverwachtse wendingen komen op mijn pad, maar dat ik die rustig weet op te pikken en deze even rustig weet te over denken van A tot Z en dan ook dus meteen zoals mij geleerd is. En dat ik mezelf zal moeten blijven trainen, een voor- en nadelen balans ertegenaan knallen en kijken of er geen risico’s voor mij in zitten en durven te zeggen als het ook geen goed doet voor mij op dat moment. Ik wil over een jaar bijna zo zeker van mijn zaken kunnen zijn, dat het me eigenlijk niet uitmaakt waar ik ben of waar ik sta, maar dat je mij niets kunt maken, dat je mij niet in onzekerheid kunt trekken of mij in de verleiding kunt laten komen omdat ik dan gewoon nagenoeg precies weet van mezelf hoe ik werk en in elkaar steek. Wat mijn valkuilen zijn en waar ik voor moet oppassen. Dat ik op tijd aan de bel trek of me op tijd terug trek om het maar goed te doen. Wat ik over een jaar graag zou willen is de lat niet te hoog leggen maar reëel houden en niet alleen naar mijn einddoel kijken, maar vooral waarderen wat ik als kleine tussenstapjes allemaal telkens al bereik en mijn doelen kunnen bijstellen mocht dit zodanig nodig zijn zonder mijzelf daarop aan te moeten kijken met een falend gevoel. Over een jaar vind ik mezelf het meer als waard, om weer volledig aanwezig en geaccepteerd te zijn zoals ik ben en dan zal het mij aan me kont roesten mocht jij er last van hebben, als ik er zelf maar mee leer leven 😀

Of leg ik hiermee de lat onbewust al wat te hoog voor mezelf voor over een jaar, en moet ik gewoon waarderen dat ik er over een jaar nog steeds bewust mee bezig ben mijn leven te beteren en dat dingen zijn zoals ze zijn en niet altijd gaan zoals ik zou willen dat ze gaan?

Wat ik zou willen over een jaar is dus simpelweg gezegd geluk proeven uit kleine succes momenten, op me eigen trots zijn door hetgeen ik gedaan en geleerd heb en vooral positief blijven en blijven denken! Waar een wil is, is een weg, en aangezien mijn wil erg sterk is zal ik dus blijven doorzetten!

Rick is een gefingeerde naam.